Bedevaarten

31 mei t/m 07 juni 2013. - TL Frits Bouwmans Cont.pers. Theo Cox

03 sep. t/m 10 sept 2013. - TL Jan Schreurs Cont.pers. Frits Bouwmans

19 sept. t/m 24 sept 2013. - TL Rik Akkermans Cont.pers. Jean-Marie Wolfs

Thema van het jaar 2013

LOURDES, EEN POORT NAAR HET GELOOF.

In 2013 heeft Lourdes gekozen voor dit thema met verwijzing naar de poort. Als wij ieder jaar in Lourdes aankomen, valt het op dat de poorten van hoofd- en andere ingangen naar de Heiligdommen altijd uitnodigend openstaan. Pas ’s avonds laat worden ze gesloten vanwege veiligheidsredenen, maar altijd is er een poortje open om de Grot zelfs nog ’s nachts te bezoeken. In de teksten van het Jaarthema 2013 wordt er stapsgewijze ingegaan op de betekenis van deze poorten naar het geloof. Een poort passeer je pas als je weet waar een poort is. Dan merk je dat je een ander gebied of ruimte ingaat. Zo ook met mijn geloof. Zo ook in mijn leven! Zodra ik op het spoor van het geloof zit, ga ik in mijn bestaan een soort geopende poort (deur) binnen. En langs die poort kom ik in een wereld van diepgang, in een andere innerlijke manier van leven, in een wereld van verbondenheid met God en mens. En in die wereld - en met name in Lourdes - worden me vijf belangrijke geloofsmomenten aangereikt! Maar waar is die poort? Of heb ik de poort naar het geloof in mijn innerlijk zitten? De poort naar het geloof begint met het kruisteken. Dat zou je kunnen noemen de sleutel van de poort van het geloof. In Lourdes kunnen we ons weer bewust worden van dit eerste moment van geloof: het KRUISTEKEN. Bij het begin van de eerste verschijning toonde Maria aan Bernadette “hoe het kruisteken goed te maken”. Op onze beurt laten wij ons door de Maagd Maria leiden, opdat ons kruisteken het geloof van de Kerk uitdrukt en ook ons geloof toont! We voelen daarbij onze verbondenheid al de anderen die ook hun gebed met een Kruisteken beginnen.
Het tweede moment van geloof is de Rots van de Grot.Talloze pelgrims lopen dagelijks langs de Grot waar O.L.Vrouw is verschenen. In de Grot zelf steekt op een bepaald moment bijna iedereen de hand uit om de rots aan te raken. Het is geen magisch gebaar. Zeker niet, wel menselijk. Maar het hangt van mijn houding af of deze kleine geste voor mij een poort naar het geloof wordt, dat wil zeggen een poort die ik kan binnengaan omdat ze voor mij werd geopend. Daarvoor is het wel nodig dat ik me bewust ben van dat biddend gebaar – een teder strelen aan de rotswand van de Grot van Lourdes dat we met miljoenen pelgrims mogen delen. En daarmee worden we ons bewust dat we een aloude psalm in praktijk brengen. Want daarin wordt al eeuwenlang in psalm 18 gebeden:“HEER, mijn rots, mijn vesting en mijn bevrijder, mijn God, steenrots waarop ik vlucht, hoorn van mijn heil, mijn schild en burcht.” In Lourdes raken wij – letterlijk en diep geestelijk - de rots aan. Buiten Lourdes - in de parochie waar we wonen - is er ook die poort van geloof. Is er ook de rotswand van het altaar in onze kerken. Hoe staat het dus met mijn concrete daden die tonen dat we ook thuis voor God kiezen, dat we ons vertrouwen in God uitdrukken en dus de poort van het geloof binnengaan. En dat brengt ons bij het derde moment van geloof: het water van de Bron. In Lourdes zei Maria tot Bernadette: “Bid tot God voor de bekering van de zondaars. Doe boete… boete… boete. Ga drinken en u wassen aan de bron.” Bernadette zet onmiddellijk die woorden in praktijk om. Daarvoor knielt ze achteraan in de grot, krabt in de aarde, vindt modder, maakt haar het gezicht vuil, vindt dan modderig water dat ze probeert te drinken. Ten slotte ontdekt ze het zuivere water, ze drinkt het en daar wast ze zich mee. Langs deze simpele concrete daden toont Bernadette de realiteit van de mensheid en van mijn eigen bestaan. Door de zonde (de mens wijst God af of hij is een vreemde van God geworden) ben ik niet langer meer beeld en gelijkenis van God. Dat is de zin van de modder op het gezicht van Bernadette. Door mij te laten reinigen met het water, dat stroomde uit de doorstoken zijde van Christus op het kruis, word ik weer een nieuwe schepping. Dat doet het doopsel ook en elke ontmoeting met Jezus. Tussen de zonde en het nieuwe leven is er dus de bekering! Heb ik de weg naar God verlaten, of zie ik in dat ik mij vergist heb in mijn relatie met God en medemensen, ik kan altijd naar God terugkeren: “ik ga terug naar mijn Vader”, zei de Verloren Zoon. Zo vind ik de poort van het geloof altijd open staan bij het besef van bekering. En wanneer we die vervolgstappen hebben gezet komen we bij
Vierde moment: het licht van de pelgrims. Het kruisteken helpt ons de poort van het geloof te vinden en binnen te gaan. Het vertrouwen vanuit ons geloof laat ons toe een diepere laag beleven van de poort van het geloof. Daarna leidt het vertrouwen ons naar de constatering dat we niet van God gescheiden hoeven te zijn, Hij ziet naar ons uit opdat wij ons durven inzetten om naar God terug te keren. Deze bekering, die het hart is van de geloofsdaad, laat ons nu het licht ontdekken, waartoe de poort van het geloof ons toegang geeft. Tijdens de bedevaart naar Lourdes, bij de processies en vele andere geloofsmomenten, wordt mij altijd een “licht” (visie, inzicht) gegeven dat mijn eigen leven belicht. In dat licht kan ik in een open waarheid naar God toe mijn eigen situatie onder ogen zien, keuzes maken en beslissingen nemen. Dat licht toont aan dat ik de poort van het geloof ben binnengegaan. Het is het licht van het geloof kan vruchtbaar in mij stralen.
Vijfde Moment: Het Nieuwe Leven. Het vijfde moment van de bedevaart in Lourdes is zoals het kruisteken altijd en overal te beleven. Het gaat om de relatie met de andere die, wanneer zij met de Heer wordt beleefd, de poort van het geloof voor mij kan worden. Immers men ervaart er de liefde in, een liefde die verwijst naar de Goede God, zoals Johannes zegt: God is Liefde (1 Joh 4,8). Het gebed, het getuigenis en de liefde zijn voor Bernadette drie van elkaar niet te scheiden vruchten van haar ontmoeting bij de grot. Als oudste van het gezin is Bernadette niet alleen dienstbaar van aard, maar zij richt haar aandacht ook helemaal naar hen. Wanneer Maria door hun ontmoetingen haarde poort van het geloof doet binnengaan, begint voor Bernadette een leven van een heel andere orde. Met het gebed en het getuigenis ontdekt zij “de liefde die tal van zonden bedekt” (1 Petrus 4, 8), zij is gegrepen door “de liefde die sterker is dan de dood” (Hooglied 8, 6), zij ervaart “dat zijzelf niet meer leeft, maar dat Christus in haar leeft” (Gal 2, 20). Dat is het wat Lourdes vandaag niet alleen laat zien, maar vooral laat ervaren. In de relatie tussen de zieke, invalide of gekwetste mens en degene die hem/haar opvangt en begeleidt, wordt de wereld van het geloof zichtbaar gemaakt. Die wereld, die andere wereld, is de wereld van achter het kruis, die alleen Jezus in het mysterie van zijn kruis kan aanwezig stellen. Dat is de relatie met de andere, in het mysterie van het kruis, de poort van het geloof. Zoals de ontmoeting met Jezus altijd de ervaring van het mysterie van het kruis met zich meebrengt, zo wordt de relatie met de andere, wanneer zij op liefde steunt, ook daardoor een ontmoeting met Jezus. In het ene en in het andere geval is er de passage door de poort van het geloof. Tijdens de bedevaart in Lourdes ontvangt iedereen van de Heer de nodige genade en kracht omde poort van het geloof te zien en binnen te gaan. Elke genade mag dan wel uniek zijn, maar zij heeft altijd te maken met God, met de anderen en met onszelf, deze drie invalshoeken kunnen het geloof voldoende inspireren, verenigen en uitdiepen om op een andere manier te leven, om een nieuw leven te ervaren, achter de poort van het geloof. Een vrijwilliger (brancardier) komt terug van het station van Lourdes. Hij is diep ontroerd. Hij heeft met andere brancardiers en leden van de Hospitalité van O.L.Vrouw van Lourdes een grote groep pelgrims ontvangen. Onder hen was er een jong meisje, kapot van de pijn op een bed van het ziekenrijtuig. Die man, in de kracht van zijn leven, is sterk onder de indruk, en vraagt haar: “Hoe kan ik je opheffen zonder je pijn te doen? ”Voor zover ze kan glimlachen, antwoordt het meisje heel eenvoudig: “Draag mij zoals men een jonge bruid draagt en ik zal geen pijn hebben.”Wat gaat er toch een kracht en geloof uit van dit meisje! Brancardier, draag haar en allen op handen en breng ze zo de poort van het geloof binnen. En terwijl je dit doet: besef dan heel goed dat je zelf ook deze poort passeert. Moge het binnengaan via deze poort van geloof ons helpen om thuis deze poort van het geloof meer en meer een vaste ontmoeting te laten worden met de Heer van de Poort. Dat wens ik U allen van harte toe. Brancardier: durf poortwachter te zijn, in Lourdes maar zeker ook thuis!

Deken Wilbert van Rens, aalmoezenier